Bardzom dumna :D

Gazeta jest już dostępna w kioskach – polecam serdecznie!

Mag!

DYWAN. Tak! Nie super pluszaki, smaczki, zabawki, legowiska, nawet nie maciorka z IKEI, ale właśnie dywan jest według mych obserwacji najlepszym prezentem dla Chudeła :D

W mojej rodzinie, od kiedy pamiętam, centrum życia domowego był wielki, puszysty, milusi, niczym nie zastawiony biały dywan w salonie. Spotykamy się tam wieczorami, by spędzić wspólnie czas, obejrzeć film, powygłupiać się. To o nim myślimy podczas wigilijnej kolacji, bo jest nam bazą do rozpakowywania prezentów. Na dywanie bawimy się z córeczkami mojego brata i na nim drzemią w ciepłe wiosenne popołudnie. Nie gdzie indziej, ale na tenże dywan, Django kieruje swoje pierwsze kroki po przekroczeniu progu mieszkania „Dziadków”. I co to się nie wyprawia! Tańce, hulanki swawole! Tarzania, bączkowania, miziania… Rzadko mam okazję oglądać go radośniejszego.

Niestety, przez wszystkie lata naszego wspólnego życia, nie mogłam namówić Jarka na kupno dywanu do naszego mieszkania. Bo bez sensu, bo roztocza, no i psuje design. I oto, na drugie urodziny Djangulca, stało się – JEST DYWAN! Pulchne, miękkie, zapraszające do przytulenia się szczęście. Oczywiście, nie nagrałam momentu rozpakowywania i zachwyconej miny Dja… ale wierzcie mi na słowo – szok i niedowierzanie zmiksowane z zachwytem i wzruszeniem.

I tak leży na nim od soboty, ani myśląc o wylegiwaniu się w dotychczasowych spotach. Nawet w nocy, jak mu nie przypomnimy, że jest dla niego miejsce w łóżku, zapomina odkleić się od dywanu. Ale czy można się temu dziwić? Cóż jest przyjemniejszego od mięciusiego dywanu, który chroni żebra i delikatną skórę przez ochydą gołej podłogi :)

A jeśli chodzi o roztocza oraz inne kłaki i piachy, polecam Wam test i recenzję Roomby, którą popełniła Zosia z Pies w Warszawie. Samo się sprząta.

Także, moi mili, DYWANY DLA WHIPPETÓW! :D

Mag!

Czym organizmy chartów różnią się od organizmów innych psów?

1. SERCE

Serce chartów, jest większe niż serce przeciętnego psa. Często występuje również łagodny, fizjologiczny szmer sercowy. Ponadto, może występować u nich bradykardia (stan, kiedy częstość akcji serca wynosi poniżej 60 razy na minutę) – występuje ona np. u dobrze wytrenowanych sportowców. Typowa jest również arytmia oddechowa – nieregularny rytm serca, zależny od wdechów i wydechów. Klasyczną jest sytuacja, gdy niedoświadczony wet przyłożywszy stetoskop do klatki piersiowej whippa przerażony krzyczy, że pies zaraz umrze i nakazuje natychmiastową hospitalizację na oddziale kardiologicznym… Mimo, iż nie ma wymogu badania charciego serca, warto po 2 roku życia przebadać swojego Chudeła pod tym kątem.

2. KRĘGOSŁUP

Odległości pomiędzy kręgami w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, zwłaszcza w okolicach kości krzyżowej, są mniejsze niż u innych ras. To normalne. Pomaga to w bieganiu, kiedy ten odcinek pracuje bardzo bardzo intensywnie. Zwróćcie na to uwagę, gdyby kiedyś zdarzyło się Wam prześwietlać whippeci kręgosłup. Django już raz dostał wyrok – spondyloza w wieku 14 miesięcy…. No ale wet nie do końca wiedział co i jak. Po konsultacji z innymi specjalistami okazało się, że jest okazem zdrowia.

3. SEDACJA

Niestety, Dj nie był w stanie znieść prześwietlenia kręgosłupa na trzeźwo, więc musiał dostać środek usypiający. I tu ważna sprawa. Charty są bardzo wrażliwe na wszelaką sedację. Wystarczy im bardzo bardzo mała dawka leków, by całkowicie odlecieć. Dlatego, gdy będziecie musieli uśpić swojego Chudeła, poproście weta, by dał mu najpierw minimalną dawkę, najwyżej potem mu dołoży.

Dr Aneta Bocheńska kazała mi zapamiętać dawkę i leki, które dostał Dj. Ważył wtedy jakieś 15kg. Polecam zapisać, gdyż normalnie jest to dawka na ok. 8kg psa:

DOMITOR 0,2ml

ANTISEDAN 0,1ml

Często po takim zabiegu, chart wybudza się dłużej niż przeciętny pies.

3. TARCZKA OGONOWA

Na pewno widział to każdy, kto zna choć kilka whippetów – łysa plama na ogonie mniej więcej w 1/3 długości patrząc od nasady. Jest to miejsce u psów, zwłaszcza samców, gdzie znajduje się skupisko gruczołów łojowych i zapachowych. Ma to każdy pies, jednak gdy jest kudłaty objawia się to nieco krótszą sierścią w tym miejscu. A, że whippety są prawie gołe… Oczywiście, wielu właścicieli biegało do dermatologów, żeby to badać, pobierać zeskrobinę itp, ale nie znam żadnego, któremu wyszło by jakieś choróbsko, które należy leczyć. Ten typ tak ma i już. Więc znajomym mówcie, że to taki gruczoł, a nie wytarcie od siedzenia na ogonie ;)

4. ZAPALENIA PĘCHERZA

Dość często zdarzają się zapalenia, zwłaszcza u suk. Takie są skutki biegania w zimie z gołą pupą.

5. KLEINOTY

Jako, że klejnoty zasługują na specjalne traktowanie, poświęciłam im oddzielnego posta. Znajdziecie go tutaj :D

To tyle, jeśli chodzi o podstawowe dziwactwa chartowatych. Oczywiście, wszystko jest sprawą osobniczą. Uczulam, by nie ignorować żadnego z przytoczonych objawów, gdyż każdy może okazać się poważną chorobą. Jednak miejcie z tyłu głowy te informacje, gdy będziecie pędzić rozedrgani do weterynarza, który okaże się jeszcze bardziej przerażony niż Wy.

Jeśli uważacie, że gdzieś się pomyliłam, powinnam coś zmienić, dopisać, macie własne obserwacje, bardzo proszę – PISZCIE W KOMENTARZACH. Dzięki Waszej pomocy ten post stanie się minikompendium podstawowej wiedzy o charcich organizmach.

Mag! :)

P.S.

Zapraszam na fanpage i stronę.

Ci, którzy spodziewali się obszernej, dokładnej relacji z warsztatów, będą nieco zawiedzeni, ponieważ tego nie da się opisać. Tak po prostu. Mam wrażenie, że spędziłam 5 dni w nieco innym wymiarze, w bardzo dobrze napisanej bajce, którą żeby zrozumieć, trzeba przeżyć.

Jechałam na te warsztaty nastawiona lekko sceptycznie. No bo jak to tak? Babka ROZMAWIA ze zwierzętami? No nie. Jak dr Dolittle? Z drugiej strony, tyle osób mówiło mi, że to prawda, że coś w tym musi być. Zatem, najlepiej przekonać się osobiście. Zapakowałam Django do samochodu i pojechaliśmy. Na miejscu spotkaliśmy drobną, ładną kobietę w bardzo pasującym jej wieku. Biły od niej niesamowity spokój i radość życia.

Usiedliśmy na werandzie z widokiem na jezioro i zaczęła mówić. Z każdym jej zdaniem szczęka opadała mi coraz bardziej. Mam wrażenie, że przeżyła tyle fascynujących historii, że mogła by je opowiadać przez tydzień bez przerwy. Dla przykładu: Jechała odwiedzić syna, który hodował między innymi byki. Idąc w stronę domu, zobaczyła na pastwisku byka który stał cały oblepiony muchami, niesamowicie z tego powodu wściekły. Zapytała go „Mogę Ci jakoś pomóc?”. Odpowiedział, że byłoby super, gdyby pomogła mu z tymi muchami. Więc wzięła z pomieszczenia gospodarczego… trzepaczkę do dywanów i zaczęła nią okładać byka odganiając muchy. Po kilkunastu minutach, przybiegł do niej przerażony syn, z daleka już krzycząc, żeby uciekała, bo ten byk jest ekstremalnie niebezpieczny, że atakuje wszystkich, i że generalnie jest wariatką. A przy okazji na drodze ludzie rozbijają samochody o drzewa widząc, co robi. Takich historii ma na prawdę miliony, nie da się tego wszystkiego tu przytoczyć. I tak słuchając i słuchając, stwierdziłam, że cholera, to musi być prawda. Ona na serio musi gadać z tymi zwierzakami, bo w przeciwnym razie już dawno by ją coś zeżarło.

Tu rodzi się pytanie – jak ona to robi? No i czy każdy tak może, czy to jakiś magiczny dar dla wybranych? Mam dla Was dobrą wiadomość – każdy z nas ma w sobie tę umiejętność. Jako dzieci, wszyscy gadamy ze zwierzętami. Niestety, na przestrzeni lat, wpadając w kanony jakie narzuca nam społeczeństwo, przestajemy to robić. Zapominamy, komplikujemy, za bardzo się spinamy. Na pewno nie raz rodzice sprowadzali Was na ziemie, gdy chcieliście im opowiedzieć o tym, co właśnie powiedział Wam kot. Jaką radę ma na to Kirsten? KEEP IT SIMPLE. Bądźcie jak dzieci, słuchajcie tego, co między wierszami przemyca Wam świat. Nie zbywajcie tego, co się Wam wydaje krótkim „E, to głupie, to nie może być prawda, na pewno tylko mi się wydawało.” Właśnie o to wydawanie tu chodzi. Z czasem nauczycie się robić to bardziej intencjonalnie. Jednak na początek, bądźcie uważni na wydawania. 

A reiki? Reiki to totalna wspaniałość. I nie są to żadne czary mary. To praca z energią. Cały wszechświat, każde, nawet najmniejsze stworzonko ma swoją energię. Wszystko to wibruje i wzajemnie na siebie oddziałuje. Każdy z nas może na tę energię wpływać. Wiedząc, jak robić to odpowiednio, możemy pomagać innym organizmom, których energia nieco się zaburzyła. I znów – KEEP IT SIMPLE. Aż się człowiekowi robi trochę przykro, gdy uświadomi sobie, że gdybyśmy tak nie komplikowali, gdybyśmy nadmiernie nie analizowali i racjonalizowali, wszystko byłoby prostsze, lepsze, spokojniejsze.

Oboje z Djangulcem wróciliśmy z warsztatów mega wyluzowani i wyciszeni. Chudeł zdaje się, że jest zadowolony, że w końcu ktoś mi pokazał, że można odpuścić, nie spinać się i pozwolić rzeczom płynąć w swoim własnym rytmie. Bo wszystko w życiu dzieje się w odpowiednim dla siebie momencie. I tak, brata lub siostrę będzie miał dopiero za rok ;)

A zatem, moi Drodzy, KEEP IT SIMPLE! A za rok, spotkajcie się z Kirsten. Żeby poniewiernotomaszować i zwieryfikować sobie to i tamto.

Mag!

P.S.

Bądźcie na bieżąco na talkwithdog.pl oraz na facebooku.

Wegetacja w pełni, słońce świeci, myśl o nadchodzących wakacjach napawa szczęściem i nastraja do sielankowych spacerów po łąkach. Na łąkach rosną wszelkiej maści trawki, krzaczki, roślinki, za to na klejnotach na szych whippów nie rosną włosy. I tu rodzi się problem. Hasając beztrosko po polach, nasze Pieseły nie myślą, jakie będą tego konsekwencje dla ich moszny.

Nie zapomnę, jak pierwszy raz zobaczyłam zmasakrowaną skórę na jajkach i wewnętrznej stronie ud Djangulca – cała czerwona z mnóstwem mikro nacięć, a Młody chodził, jakby miał między nogami telewizory. Gdy następnego dnia rano pojawiło się dodatkowo całe stado żółto-białych malusich kropeczek, w panice pobiegłam do weta. Pamiętam delikatny, lekko kokieteryjny uśmiech, jaki zawitał na twarzy doktora, gdy wparowałam do lecznicy z przerażoną miną opowiadając o jądrach mojego Pupila. Wystarczył mu jeden rzut oka, by stwierdzić, ze to wysiękowe zapalenie mieszków włosowych. Mikro uszkodzenia skóry + zanieczyszczenia/pyłki i problem gotowy. Dostaliśmy Hexoderm do przemywania jajek i absolutny zakaz biegania po wysokich trawach, co najmniej do czasu wyleczenia. Przeszło po jakichś 10 dniach.

Skonsultowałam się z innymi właścicielami whippecich chłopaków, i jak się okazało, prędzej czy później, takie coś przydarza się każdemu. Niektórzy są bardziej podatni na zapalenia, u innych kończy się tylko zaczerwienieniem. Uroki depilacji…

Jak można zapobiegać takim nieprzyjemnościom? Najskuteczniej byłoby nie chodzić po zarośniętych łąkach, ale wiemy, że Chudeły kochają to miłością wielką. Dlatego, warto po każdym spacerze, gdy zauważymy zaczerwienienie jąder, zdezynfekować je wodą utlenioną, Hexodermem lub chociaż przemyć wodą z szamponem. Ja dodatkowo, gdy wiem, że będzie bieganie po krzaczorach, smaruję Djowi jajka wazeliną. Tak, dobrze czytacie :D Wazelina daje poślizg, więc ździebełka trawy prześlizgują się po skórze nie raniąc jej. Poza tym, Django zdaje się to lubić :P Ale Młody jest wyjątkowo podatny na obtarcia, więc możliwe, że nie będziecie musieli stosować takiej prewencji.

Tak więc, dbajmy o klejnoty naszych Chudełów, nie bójmy się o tym mówić i nie panikujmy gdy przydarzą się im draśnięcia – szybka reakcja załatwia sprawę.

Mag :)

P.S.

Bądź na bieżąco! Polub TALK WITH DOG na facebooku i zajrzyj na talkwithdog.

Wchodząc do księgarń, bez trudu dostrzeżemy półki uginające się pod ciężarem książek o psach. Poradniki, albumy, encyklopedie, opowieści, etc etc. Na moje oko, które trochę tego przepatrzyło, niewiele z tych książek jest wartych czytania. Dlatego, dziś, chciałabym przybliżyć Wam jedną z moich ulubionych pozycji, którą wg mnie, bezapelacyjnie warto przeczytać :)

„OCZAMI PSA – CO PSY WIEDZĄ, MYŚLĄ I CZUJĄ” dr Alexandra Horowitz

Poszukując czegoś sensownego do czytania, kilka razy wpadała mi w ręce ta właśnie książka. Jednak, odkładałam ją na półkę stwierdzając „ok, brzmi nieźle, ale kupię następnym razem”. W końcu, moja psia bratnia dusza – Ada z Relaxed Dog, przeczytała to cacko i powiedziała, że mam NATYCHMIAST to pożreć, bo jest cudowne. Do tego jeszcze doszedł filmik Alexandry Horowitz, o ten, i stwierdziłam, że teraz to już na pewno muszę ją przeczytać. Wszak, kto by nie chciał wiedzieć, „co psy myślą wiedzą i czują”.

Kilka słów o autorce. Alexandra Horowitz wykłada psychologię w Bernard Collage na Columbia University. Pracę doktorską pisała na temat procesów poznawczych ludzi, nosorożców, szympansów bonobo i psów. I właśnie wtedy, zaczęła przyglądać się psom z bardziej z naukowego punktu widzenia, jednak wciąż przez pryzmat ogromnej miłości do psów, które towarzyszyły jej od dzieciństwa.

Książka napisana jest w bardzo przejrzysty i przyjazny sposób. Każdy rozdział zaczyna się od krótkiego opisu sceny z życia autorki i jej ukochengo psa – Pumpernikiel. Na bazie tej historii, Alexandra buduje fascynującą opowieść o psim postrzeganiu świata. Po kolei opisuje, jak działają psie zmysły i instynkty, po czym przechodzi do rozważań na temat tego, jaki ma to wpływ na psie zachowania i stosunek do nas. Wyniki najnowszych badań podaje w taki sposób, że z jednej strony człowiek uśmiecha się pod nosem, że ktoś w ogóle wpadł na pomysł, by to zbadać, z drugiej zaś zachwyca się, że wszystko to, co do tej pory gdzieś tam czuł pod skórą, zostało potwierdzone naukowo. W książce opisane jest też to, jak ewolucja wpłynęła na zachowania psów, co łączy je z wilkami, a w czym są od nich zupełnie różne. Możemy dowiedzieć się, jaki sens ma dla psa zabawa, świeżo skoszona trawa, oraz jaki zapach ma ludzki smutek.

Dlaczego „Oczami Psa” podoba mi się tak bardzo? Alexandra Horowitz nie antropomorfizuje psa. Traktuje go i pisze o nim jako o wspaniałym, bardzo różnym od człowieka stworzeniu, jednocześnie nie ukrywając swych gorących uczuć, jakie żywi do tych istot. Ma też wspaniałe poczucie humoru i widać gołym okiem, że świetnie „czyta” psy. Wszystko to, co pisze, poparte jest latami badań i tysiącami godzin spędzonych na obserwacji psów w ich codziennym życiu. Książka zmusza do refleksji i sprawia, że masz ochotę na czworaka biegać po łące, by choć przez chwilę poczuć, jak wygląda świat w poziomu psa :)

Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, jak psy widzą świat, jaki ma to wpływ na naszą relację z nimi i nasze wspólne codzienne życie, jest to książka dla Was. Jeśli lubicie być na bieżąco z naukowymi badaniami, czasem zabawnymi, czasem dziwnymi, ale zawsze rzetelnymi i fascynującymi, jest to książka dla Was.

Ja podpisuję się pod nią obiema rękami i najserdeczniej na świece polecam. Gdyby każdy właściciel psa przeczytał tę książkę, psioludzkie życie byłoby dużo dużo radośniejsze i szczęśliwsze.

Mag :)

Jako, że to blog o whippecie, będę skupiać się na chartach. Warto jednak pamiętać, że upały najgorzej znoszą psy o krótkich kufach, psy stare, oraz te otyłe.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że skoro whippety mają bardzo krótką sierść, a większość z nich ma „gołe” klaty, brzuszki i całe podwozie, to powinny świetnie i dużo łatwiej niż kudłate psy radzić sobie z temperaturą. No nie. Okrywa włosowa, podszerstek stanowią doskonałą izolację. Dzięki nim, w zimie psom jest ciepło, a w lecie promienie słoneczne nie docierają tak intensywnie do skóry, przez co krew nie nagrzewa się tak szybko. Dlatego nie rozumiem ludzi, którzy na lato golą swoje owłosione psy w imię lepszego chłodzenia… Ale nie o tym. Nasze Chudeły nie posiadają praktycznie żadnej izolacji od promieni słonecznych. Promienie docierają wprost do skóry, pod którą mamy plątaninę naczyń krwionośnych. Krew psa nagrzewa się bardzo szybko i taka gorąca krąży po całym organiźmie. Whippy nie są też chartami perskimi, czy azawakhami, które zostały stworzone do życia na pustynii. Dlatego też, nie możemy wpaść w pułapkę myślenia, że brak sierści sprawia, iż naszym małym chartom jest chłodniej.

Pies się nie poci. Jedynym sposobem na chłodzenie jest ziajanie i oddawanie ciepła przez opuszki łap. Naszym zadaniem jest dać psu możliwość schłodzenia się w efektywny sposób. Zadbajmy o to, by miał dostęp do cienia i zimnej wody. Najlepiej mineralnej, a gdy jest na prawdę gorąco, możemy rozpuścić w niej elektrolity, by organizm szybciej się nawodnił. Nigdy w życiu nie zostawiajmy psa w samochodzie. To jest równoznaczne z wyrokiem śmierci. Będąc nad wodą, zadbajmy o to, by pies co jakiś czas się w niej schłodził. Możemy zrobić psu okład z zimnego ręcznika na kark, głowę, pachwiny i pachy. Jednak pamiętajmy, że taki ręcznik szybko się nagrzewa, więc nie powinniśmy go zostawiać na psie zbyt długo. Na rynku są dostępne też maty chłodzące. Działają na zasadzie wkładu do lodówki turystycznej – wystarczy na 30 min zanurzyć je w zimnej i kuleczki, którymi są wypełnione, trzymają chłodek przez kilka dni (wg producenta, osobiście jeszcze tego nie testowaliśmy). Jeśli macie doświadczenia z matami, podzielcie się nimi w komantarzach. A tu przykładowe linki do mat:

http://www.karusek.com.pl/produkt.php?prod_id=19309

http://www.easypet.pl/cat-280.aspx

Jeśli macie ogród, fajnym rozwiązaniem jest dziecięcy basen (taki, który przetrwa psie pazurki, of korz). Wodolubny zwierz na pewno chętnie będzie moczył w nim pupkę.

Mając na względzie to, że pies chłodzi się głównie przez pysk, używając kagańca, musimy pamiętać, żeby kaganiec umożliwiał psu otwarcie pyska i ziajanie. ABSOLUTNIE ZAKAZANE jest używanie kagańców weterynaryjnych (materiałowy kaganiec ściśle przylegający do pyska psa), o takich:

Jak sama nazwa wskazuje, jest to kaganiec do używania w gabinecie weterynaryjnym, gdy zachodzi konieczność unieruchomienia pyska psa, co zazwyczaj trwa chwilę i nie w upale.

Psy różnie znoszą upały. Mój przy +23 stopniach lamentuje, że nie może wytrzymać i zaraz umrze, po czym chowa się w najchłodniejszym dostępnym miejscu. Są jednak Czubki, które uwielbiają słonko i potrafią opalać się godzinami. Nie możemy im na to pozwolić. Sciągajmy swoje psy ze słońca, gdyż leżenie plackiem w upale grozi im UDAREM CIEPLNYM. Jak rozpoznać udar cieplny?

1. znacznie podwyższona temperatura ciała (41-42 stopnie)

2. nadmierne ziajanie, płytki oddech, suche wargi i dziąsła, często w ciemnym kolorze

3. biegunka, wymioty, apatia

4. osłabienie, drgawki

5. przyspieszone bicie serca

6. porażenie mięśni – pies „przelewa się” przez ręce, mdleje.

Gdy zauważymy, że z naszym psem dzieje się coś takiego, musimy niezwłocznie zacząć chłodzenie go. Robimy to przenosząc go w chłodne miejsce, robiąc chłodne okłady karku, brzucha, pachwin i pach. Zwilżamy mu język i wargi. Ważne, by nie wlewać wody do pyska zwierzaka, bo może się utopić. Gdy objawy są silne i nie ustępują, trzeba udać się do weterynarza, w między czasie ciągle chłodząc psa.

Dbajmy o nasze Chudełki w czasie wakacyjnego szaleństwa <3

Mag :)

P.S.

Bądź na bieżąco – polub TALK WITH DOG na Facebooku!

UPDATE:

I nie, nie wychodzi się z psami na rower/rolki/pobiegać w samo epicentrum upału. Długie spacery najlepiej robić wczesnym rankiem lub późnym wieczorem, kiedy jeszcze lub już jest chłodno.

Często słyszę, że pies powinien spotykać z jak największą liczbą psów. Dużo, często, intensywnie. Wtedy będzie świetnie zsocjalizowany i mądry. No i najlepiej, gdy charty spotykają się z chartami, jamniki z jamnikami, itp. No nie do końca.

Po pierwsze, pies nie potrzebuje spotykać stu tysięcy psów każdego dnia. Takie jednorazowe spotkania nic nie wnoszą do jego życia. To tak jak nasze zagadanie do obcej osoby w autobusie na temat brudnego mazaja na szybie. Było, mineło, jutro nie będziemy pamiętać, że się w ogóle wydarzyło. Dużo bardziej wartościowe dla naszego pieseła są REGULARNE spotkania, ze STAŁĄ grupą ZRÓWNOWAŻONYCH psów. I mówiąc „grupa” mam na myśli, 2-6 psów. Nawet jeden dobry, stały kumpel będzie lepszy niż czterdziestu nieznanych rozbójników. Spotykając się regularnie w tym samym gronie, pozwalamy psom dobrze się poznać, nauczyć się siebie na wzajem, zaufać sobie. W takiej grupie, psy czują się bezpiecznie, wiedzą, na co mogą sobie pozwolić, mogą razem odpoczywać, bawić się i uczyć. A co najważniejsze, psy uczą się być przy sobie SPOKOJNE. Niestety, wiele osób stawia na wariactwo i zabawę aż do utraty tchu. Zmęczony takim spacerem pies w domu pada i jest spokój do końca dnia.

Po drugie, bardzo ważny jest przebieg spacerów. Każde spotkanie z grupą kumpli, niezależnie, czy jest ono pierwsze, czy pięćdziesiąte, powinno zacząć się i skończyć SPOKOJNIE. Wszak, i psy i ludzie, najlepiej zapamiętują to, co wydarzyło się na początku i na końcu.

Trzymając się tych kilku prostych zasad, spacery z Waszą psią grupą przyjaciół staną się spokojne i wartościowe. Psy potrzebują dobrych psich kumpli tak samo jak swojej ludzkiej rodziny.

A gdy w Waszej grupie będą psy różnych ras, nagle okaże się, że whippet jednak umie spokojnie CHODZIĆ, leżeć na trawie, uprawiać zapasy i czerpać przyjemność ze wspólnego niuchania tu i tam.

Smiało, znajdźmy naszym psom dobrych psich kumpli :)

Mag :)

Zapraszam również na moją stronę http://talkwithdog.pl/ !

Kiedy Django pojawił się w naszym domu strzeliłam straszliwą gafę. Oczywiście, pierwsze dwie noce przespałam na kanapie z legowiskiem Młodego tuż przy głowie. Wszak wszyscy wiemy, że szczeniaczkowi będzie ciężko spać w samotności, skoro do tej pory był cały czas z mamą i rodzeństwem. Ale trzeciej nocy nic nie stało na przeszkodzie, by wystawić psie dziecko do przedpokoju i zamknąć drzwi do sypialni. I absolutnie nie wychodzić do niego, jak płacze! Przecież przyzwyczai się, że będziemy na każde jego zawołanie. Albo w ogóle zacznie dobijać się do drzwi i, o zgrozo, zagnieździ się w naszym łóżku! Brawo Magdo…

Psy to tzw. social sleepers. Będąc w swojej psiej rodzinie śpią wszystkie razem, bo wtedy czują się najbezpieczniej i najbardziej komfortowo. My ludzie, wiemy, że raczej nikt w środku nocy nie wtargnie do naszego domu z nożem i nie będzie chciał nas zamordować. Psy tego nie wiedzą. Gdy śpią w grupie, zawsze jeden z psów czuwa, by reszta mogła spokojnie wypoczywać. Poza tym, w grupie jest cieplej, przytulniej i w ogóle jakoś tak przyjemniej. I właśnie dlatego psy pchają się nam do łóżek. Nie dlatego, że chcą zdetronizować nas z pozycji pana i władcy w stadzie, tylko po prostu chcą się czuć bezpiecznie i miło ze swoją rodziną. Ok, rozumiem, że nie każdy ma małego pieska, który pięknie wpasowuje się w łóżko i nie wadzi swoim człowiekom w nocy. Niektórzy mają długonogie, patyczakowate, prawie bezwłose, podstępne potwory, które co noc uskuteczniają swój bezwzględny plan opanowania Twojego łóżka. Najpierw zwijają się w kuleczkę w nogach łoża, by w momencie gdy tylko właściciele wejdą w fazę REM zacząć ekspansję – powolne wpełzanie pomiędzy śpiących aż do momentu, gdy głowa znajdzie się na poduszce, a następnie rozprostowywanie nieprzyzwoicie długich kończyn, by rozepchnąć ciała i zawłaszczyć większość legowiska wraz z przynależącą do niego kołdrą. Spokojnie, to tylko whippet.

Czy, zatem, powinniśmy zapraszać do łóżka swoje jack russelle, jamniki, bordery i nowofunlandy? Nie koniecznie. Pozwólmy im chociaż spać w naszej sypialni, połóżmy ich legowiska obok swoich łóżek. Niech słyszą jak oddychamy, przekręcamy się, mamroczemy przez sen pod nosem. Będą czuły się dobrze i bezpiecznie. Jeśli za wszelką cenę pakują się nam do łóżek, a my chcemy się wyspać, zostawmy otwarte drzwi i zastawmy je jakąś zastawką tak, by nie mogły wejść do sypialni, ale by wciąż czuły naszą obecność.

A whippety? Proszę, napiszcie w komentarzach, jeśli Wasze Patyczaki nie śpią z Wami w łóżku. Jestem ciekawa, ilu Twardzieli będących w stanie oprzeć się temu spojrzeniu i chudej dupce, uda nam się zebrać ;) Ok, posiadacze większego stada mają łatwiej, bo psy tulą się do siebie, mimo wszystko, też zostawcie swój ślad w komencie.

Mag :)

P.S.

Zajrzyjcie również na moją stronę http://talkwithdog.pl/ !

Jak to wygląda?

Pies stoi w bezruchu, łokcie ma odstawione od klatki piersiowej, szyja wyciągnięta do przodu i opuszczona głowa. Impulsywnie zasysa powietrze, przy tym charcząc i wydając dziwne dźwięki. Stąd też nazwa – kichanie wsteczne – przy normalnym kichaniu powietrze jest wydychane na zewnątrz, przy kichaniu wstecznym, zasysane do środka. Generalnie wygląda to nieco dramatycznie, a niewiedzący, co się dzieje właściciel ma pełne prawo dostać 3 razy zawału w drodze do weta z duszącym się psem.

Dla lepszego zobrazowania, tu macie filmik:

Ale spokojnie, nie taki diabeł straszny.

Skąd to się bierze?

Z naukowego punktu widzenia, kichanie wsteczne pojawia się, gdy zostanie podrażnione podniebienie miękkie, nabłonek nosa lub gardło. Czynnikiem drażniącym może być alergen, perfumy, środki chemiczne, pył, kurz i czego dusza zapragnie. Kichanie wsteczne może zdarzyć się psu każdej rasy, z czego statystycznie częściej przytrafia się to psom z brachycefalicznymi czaszkami (krótki nos, jak u mopsa, czy buldożka francuskiego). Ja osobiście nie znam właściciela whippa, któremu by się to nie przytrafiło, więc wg mnie długość nosa ma tu znaczenie drugorzędne.

Z moich obserwacji wynika, że do kichania wstecznego nie potrzebny jest żaden szczególny czynnik drażniący. Dj często „zasysa się” zaraz po przebudzeniu, kiedy ma miejsce nagła zmiana temperatury (np w zimie wejście z dworu do ciepłego wnętrza), a grzejące kaloryfery wysuszają powietrze w domu, kiedy się czymś podjara albo tak po prostu w drodze do kuchni.

Co robić, jak już się zdarzy?

Zatkać nos! To zawsze się sprawdza. Szczelnie zatykasz psu nosdrza, do momentu aż „przełknie gluta” ;) Można też delikatnie pomasować gardło lub boki klatki piersiowej. Trzeba też być opanowanym i spokojnym, żeby swoją nerwową reakcją nie zestresować dodatkowo psa. Na szczęście, psy zarówno przed, jak i po napadzie zachowują się jak gdyby nigdy nic, nie są zestresowane, nie tracą przytomności, nie dzieję się im nic złego.

Kiedy się martwić?

Django miewa napady zasysania średnio co 2-3 dni, ale czasem mu się zdarza to codziennie lub nawet 3 razy dziennie. Jednak, kiedy kichanie wsteczne zdarza się często – 4-5 razy dziennie, codziennie i są one długie, nawracające, lub jeśli zdarzają się po wysiłku fizycznym, należy udać się do weta i zrobić szereg badań. Może być to alergia, choroba serca, problemy z układem oddychania, i różne inne niefajne choróbska.

Także, drodzy właściciele whippetów i nie tylko, nie panikujcie, bacznie obserwujcie swoje pieseły, a gdy się zassą, pomóżcie im zatkaniem nosa, nie czekając, aż samo przejdzie. Oczywiście z wyczuciem, żeby pies wyszedł z tego żywy ;)

Mag :)